Lecker Anders: Durf Groot te Denken met Anouk Ellen Susan

Geachte Prins Konstantan, ik ben Anne Kegger. Hoe spreek je zo iemand aan? Ik schrijf aan mijn zevende boek en ik zou het geweldig vinden als u daaraan mee zou doen. Ik heb hier 3 vragen. Hij weet helemaal niet wie ik ben. Heb ik hem nog achterna geschreven. Trouwens, ik ben een zeer serieus te nemen vrouw. Je kunt me vertrouwen. Korte tijd later gaat mijn telefoon en ik kijk en dan ben ik verbonden met Prins Konstantein. Oh, dan krijg ik toch kippenvel of niet? Ja. Zin, nee heb jij, ja kun jij krijgen, is het levensmotto van mijn volgende gast in mijn videopodcast. Ze is expert in marketing, ze is businesscoach, ze is auteur van 7 boeken en ze heeft zelfs 2 podcasts: Upgrade yourself, Geloof in jezelf en lekker anders. En lekker anders, dat is vandaag Nederlands. Daarom hebben Anuk en ik, we hebben in ieder geval overeenkomsten. Het is een heel spannend en interessant gesprek, waar al deze thema's aan bod komen. Ik wens jullie veel plezier met kijken en luisteren. Ja, hallo Anuk. Fijn dat ik hier in Keulen mag zijn met een oranje kopje koffie. Vind ik al cool, dacht ik, voor jou, hoor eens hier. Ja, laten we toch oranje, zie ik eerst eens. Ja, dat is al cool, want een beetje oranje bloed hebben we allebei al, ja? Absoluut, toch? Het oranje hart verbindt ons, zoals Ja, precies. Anuk, vertel, wie ben jij? Wat doe jij? Ja, dus ik heb 2 kloppende harten in mijn borst. Het ene is diep oranje, ja, ja, precies. En het andere is een Duits hart. Ja. Want ja, mijn moeder is Duits en met 3 jaar zijn we naar Duitsland gekomen. Mhm. En hier ben ik dan ook opgegroeid. En ik heb echter de liefde voor Nederland altijd behouden en heb dan ook in Nederland gestudeerd. Ik ben marketingexpert geweest in mijn eerste beroepsleven, mocht onder andere directeur zijn van het Nederlands bureau voor toerisme. We hebben alle Duitsers naar Nederland gestuurd, heb maar ook in het Bayerischer Hof hotel gewerkt, kom dus ook uit de horeca, zeg ik maar, of uit de hotellerie en mocht daar dan marketing voor doen en ja, daarna heb ik echter gedacht, met 40, het is een beetje routine, het is allemaal zo makkelijk en ik weet niet welke vreemde gedachte me toen beving, maar ik heb gezegd, ik wil het nog een keer moeilijk krijgen ook of nog een keer iets nieuws, nieuwe facetten van mezelf leren kennen, me nieuw ontwikkelen, me ontplooien en toen heb ik inderdaad met 40 besloten om voor mezelf te beginnen. Heb daar eerst nog een klein pad naartoe gevonden via een beetje half half, want ik ben een veiligheidstype en heb in die tijd een opleiding gedaan als keynote speaker bij de German Speakers Association. Ik heb nog een opleiding gedaan als coach, als business coach en ja, toen heb ik me met 42 durven wagen en ben ik voor mezelf begonnen en nu werk ik heel veelzijdig, ofwel over het onderwerp vrouwenempowerment en hoe je nog meer jezelf kunt zijn en met kracht en passie en moed door het leven gaat. Of anders datgene wat ons ook verbindt, is het Duits-Nederlandse, de cultuurverschillen en zowel voor bedrijven als voor particulieren. Wat betekent dat precies? En ik modereer ook evenementen zowel voor vrouwenevenementen als voor Duits-Nederlandse. Daar hebben we elkaar dan ook leren kennen. Precies. Ik was een keer bij een netwerkbijeenkomst, die Anuk uiteindelijk ook modereerde. Ja. En was ook meteen enthousiast over jouw manier van doen, jouw omgang en ook jouw energie, die je gewoon ook, hoewel het online is, natuurlijk ook voelt. Wat me meteen dreef, omdat ik zelf ook uit het toerisme kom. Jij zei, je bent begonnen bij het toerismebureau in Duitsland of wat was dat precies? En welke Ja, praten we dan? Dus mijn liefde voor het toerisme, misschien nog een kleine kijk, die heeft zich ontwikkeld in het Phantasialand. Ken jij dat? Ja, natuurlijk. Voor iedereen die, dus pretpark in de buurt van Keulen en daar stond ik bij de informatiebalie. En toen merkte men echter dat ik erg vriendelijk was voor de mensen, hen vriendelijk de vragen had beantwoord, dat ik 4 talen spreek, waardoor ik ook toegankelijk, want talen zijn de poorten naar de wereld, toegankelijk was voor anderen, toen zeiden ze, wil jij dan niet hier naar de marketingafdeling komen? En dan 3 maanden later mocht ik inderdaad zowel van de infobalie naar de marketingafdeling, ik was nog scholier op dat moment en daar ben ik verliefd geworden op het vak, ik ben verliefd geworden op de branche. Het heeft allemaal met plezier en met vriendelijkheid te maken en als je dat kunt bedienen, wat is er dan uiteindelijk mooiers? En daar heeft zich voor mij vastgezet, het is niet belangrijk waar je begint, het is belangrijk waar je eindigt. Precies. En je kunt bij een informatiebalie beginnen, maar als je daar jezelf bent en als je gas geeft en als je vriendelijk bent, dan kun je zoveel bereiken. En ja, nog voor mijn studie heb ik echt heel veel dingen voor het Phantasialand mogen doen. Ik was dan ook vertegenwoordiging in Nederland, heb daar natuurlijk dan veel promotietours georganiseerd, was ook op beurzen en toen heb ik gezegd, dat moet ik studeren. Ja, daar moet ik meer van weten. Talen zijn de poorten van de wereld. Als jij meerdere klanten of gasten kunt aanspreken in hun eigen taal, is het natuurlijk al cool, want dan voelt iemand zich meteen welkom. En je kunt het ook in elke branche, later als je zegt, dat is als het ware de basis, dat kun je in elke branche dan ook toepassen. Ik word nu heel veel gevraagd voor Engelstalige moderatie of workshops, omdat nu eenmaal, dat iemand dat in het Engels kan, maar vanuit de Duitse achtergrond, ja, dat wordt gewaardeerd. Daarom zeg ik alle jonge mensen graag, ga de wereld in en leer de talen. Kijk misschien Netflix liever in de originele taal dan vertaald in het Duits. Want dat is ja, wij Nederlanders kennen dat immers niet, de vertaling. Nee, precies, precies. Daarom horen we ook heel vaak Engels. Ik geloof wel, als je dat hoort, dat je dat misschien ook gewoon makkelijker is om te spreken. En dat heeft me ook echt, ik heb jou leren kennen en ik vond dan ook, ik denk, is Anuk nog Nederlands of is ze Duits? Want ze modereerde toen ook de netwerkbijeenkomst. Je hebt perfect Nederlands gesproken en perfect Duits. En ik denk, hè, ik spreek perfect Nederlands, Duits altijd met accent. Dat ik kon je echt, dat was zo'n raadsel. Ik had je niet kunnen plaatsen. Dus Annamarie, laat me dat zeggen, ik ben totaal jaloers dat jij dat prachtige Nederlandse Duitse accent hebt, ja. Dat had ik ook totaal graag, want ik geloof dat ook dat een absolute charmebom is, zeg ik nu maar, ja? Als je met zo'n vriendelijkheid komt. Ik ken dat uit de meest uiteenlopende bedrijven waar ik werkzaam was, als daar een Nederlander Duits sprak met zo'n, ik noem dat graag après-ski Duits, dan kon die ook soms niet zo leuke dingen zeggen of een beetje serieuzer, ja, en toch werd het als charmant opgevat. Of die tutoyeerde meteen, wat soms ja echt niet per se in het zakelijke in Duitsland gewenst is, is soms zo, soms zo, hè, maar daar kwam die mee weg. Dus in principe dat eerst even jou mee te geven. Dankjewel. Ik ben jaloers. Dankjewel, dank je. Ik ben inderdaad Duitstalig opgegroeid. Ik was 3, toen bracht mijn moeder me naar de kleuterschool. Mijn moeder was op dat moment alleenstaand in Duitsland en haalde me dan 's middags weer op. En toen zeiden ze in de kleuterschool, ja, lief meisje, maar we hebben niks begrepen, ze heeft de hele tijd nog Nederlands gesproken. En mijn moeder had het helemaal niet door gehad. Ja, en zo ben ik dan maar eerst het Duits ingekomen en dan pas later voor de studie heb ik me toen weer aan het Nederlands gewaagd en natuurlijk mijn vader en mijn grootouders, die ik dan af en aan natuurlijk ook had gezien, daar sprak je dan een beetje mee, maar dat had nog wat meer nodig om te leren en tijdens de studie heeft dat dan uitstekend gewerkt. Ah, precies, want jij hebt immers in Holland gestudeerd, daarom was ook Nederlands de oorsprong. Precies. Ah, daarom En dan was er heel veel in het Engels en ik heb nog in het buitenland gestudeerd, in Spanje, in België, in Engeland en ja, daar kwam dan het Engels bij, hè. Wow, wow. Ja, mooi, mooi verhaal en precies, wat jij zegt, ik weet dat nog van onze kinderen, dat we die destijds ook naar school hebben gebracht, dat ze ook geen woord Duits spraken en de middelste dochter, we hebben haar gebracht en ze huilde En het is eigenlijk helemaal niet leuk als ik dat nu vertel, maar het was nu eenmaal zo. En ja, nee, dat krijgen we voor elkaar, is helemaal geen probleem. Zo meteen zijn ze weg en dan huilt ze niet meer. We kwamen 4 uur later terug en ze huilde nog steeds. Of precies of met snot bijvoorbeeld, als we dan lekker anders Onze dochter was een beetje verkouden en die heeft dan, ze was verkouden, maar ze heeft toen gezegd Schnuppie. Wat lief. Degene die oppaste heeft toen een zakdoek gebracht, omdat die dacht, ze heeft snot. Zo gaan sommige dingen. Maar nog even terugkomen op jij en u, want dat vind ik eigenlijk ook heel interessant en heeft misschien ook wel iets te maken met gastvrijheid. Hoe sta jij daar tegenover, jij en u? Want als Nederlandse heb ik daar al een beetje moeite mee. Ik heb daar geen moeite mee. Ik tutoyeer gewoon graag, maar natuurlijk weet ik me te gedragen. Dat wil dus zeggen, het is heel contextafhankelijk. Maar ik ben relatief snel bij het tutoyeren, of tegenwoordig, ja, op LinkedIn bijvoorbeeld, waar ik ook heel veel actief ben voor mijn netwerk, dan doe ik liever hashtag tutoyer. Dat is dan zo een, vind ik, digitaal in ieder geval, een hele mooie manier. Ik weet echter dat in Duitsland 80 procent van alle bedrijven nog met u wordt aangesproken, dat vind ik heel veel. 80 procent? 80 procent. Ik geloof dat daar al een verandering in komt. Ja. Die zal waarschijnlijk sneller gaan, maar toch is er nog heel veel u en daar zou ik altijd, laat ik zeggen, in het begin eerst even etiquette en aftasten, niet verkeerd vinden. Ik heb ook zo'n klein interessant voorval gehad, namelijk, ik was destijds directeur van het Nederlands Bureau voor Toerisme en we hebben veel samengewerkt met de Deutsche Bahn. Dat is een heel traditioneel bedrijf ook, er wordt natuurlijk met u gesproken. Maar ik had 's ochtends, ik had nog gebeld met mijn vader en ik was, op zijn Nederlands, in een goede bui, we waren in Keulen. En ik had inderdaad een vergadering met de Deutsche Bahn, omdat we een grote actie samen hadden. En de zakenpartner en ik, we spraken elkaar met u aan. Maar op de een of andere manier was ik zo goed geluimd, omdat we een geweldige actie hadden en dan komt hij op me af en ik zeg, hallo Martin, hoe gaat het met jou? En toen dacht ik, o God, dat had ik nu helemaal niet zo mogen zeggen. Maar daarmee was ook het ijs gebroken, sindsdien tutoyeren we elkaar en hebben na deze samenwerking nog steeds contact met elkaar. En dat vind ik heel leuk en daarom kan het soms ook een heel aardige deuropener zijn, om een beetje lekker anders te zijn. En ik geloof ook, dat merk ik als Nederlandse, dat wordt dan soms ook geaccepteerd. Ik weet niet, dat wordt eerder geaccepteerd dan, denk ik, voor een Duitser. Ik weet niet, zo voel ik dat in ieder geval. Ik vind wel dat jij en u, ik vind het af en toe heel, hoe moet je dat zeggen? Rigide? Maar ook voor medewerkers soms niet, er is soms geen duidelijke richtlijn. De een mag tutoyeren, de ander moet nog u zeggen en als ik dan als stagiair in een bedrijf kom, kan dat ook heel verwarrend zijn. Ja, en er is een verschil. Misschien zeg ik even kort, ik heb iemand gecoacht, een Duitser, die in Nederland was en die niet begreep dat hij geen vriendschappen, laat ik zeggen, kon sluiten met zijn collega's, omdat hij zei, ze zijn allemaal zo op afstand. Ik weet helemaal niet wat ik fout doe. En in het gesprek bleek dat hij daar al meerdere maanden was, maar dat hij nog steeds iedereen met u aansprak. En ik heb hem toen uitgelegd dat wij Duitsers graag, door het u ook gerespecteerd willen worden, en respect in principe ons als Duitsers vaak belangrijk is, maar ons als Nederlanders, ik ben immers allebei, dus ons als Nederlanders, wij willen liever gemogen worden. En het jij is veel sneller op een niveau van mogen en het u blijft nu eenmaal altijd op dat afstands- en respectniveau. En daarom had hij geen verbinding gevonden. En dat, denk ik, is nog zo'n verschil, wat ook achter de communicatie tussen jij en u verborgen zit. Het geeft afstand. Ja. Honderd procent. Ik geloof wel dat het soms ook belangrijk is, maar naar mijn mening kun je respect niet via u Hoe heet dat in het Nederlands? Afdwingen. Afdwingen, geloof ik, is mijn mening, maar. Ik vind het mooi zoals jij dat zegt. Dat zie ik ook zo. Ik geloof dat we door ons handelen een voorbeeldfunctie kunnen krijgen, dat we door ons handelen ervoor zorgen dat mensen naar ons kijken en zeggen, waanzinnig, dat is echt iets geweldigs. Dus daar of daar heb ik respect voor die persoon of voor haar. Precies en dan is dat niet door u of jij, maar dan is het omdat de persoon iets doet of maakt, dus ik denk, wauw hey, dat is wel cool. Ik heb daar laatst iets meegemaakt, misschien mag ik je dat vertellen, want ik vind dat er zo mooi bij past. Ik was op een seminar met vrouwen en na het seminar zijn we samen nog eten gegaan. En hadden heel veel plezier en toen we bij het dessert aankwamen, hebben we nog een keer de kaart bekeken en we wilden allemaal iets met chocolade. Misschien kennen sommigen dat. En er was niets op de kaart wat met chocolade iets te maken had. Dus, er was ijs, er was een apple crumble, maar gewoon niets met chocolade. Toen kwam de ober en we keken de ober aan en we zeiden, we willen graag nagerecht, maar we willen iets met chocolade, hè? Heeft u dat dan niet? En hij zegt, het spijt me, nee, dat hebben we helaas niet. En daar waren we heel teleurgesteld over en we zeiden, nou goed, dan nemen we nog maar een glas wijn en laten we het daarbij. Hij gaat weg, hij komt 5 minuten later terug, heeft een bord in zijn handen, op het bord stond voor de aardige dames en eromheen lag Kinderschokolade. Niet alleen dat mijn hart openging, maar als je het over respect hebt of wat je je verdient, laat ik zeggen, daar dacht ik, daar heb ik respect voor. Die man is echt de extra mijl gegaan, hij is naar een kiosk gerend die om de hoek was, heeft ons de Kinderschokolade gekocht en daar moet ik zeggen, heb ik totaal veel respect voor. En als marketingvrouw kan ik ook zeggen, het is de beste marketing voor zichzelf en ook voor het restaurant, ja? En over gastvrijheid gesproken. Oh honderd procent. Ik zou dit, dus we weten, dit is in het Fichtelgebergte in dat restaurant, ja? Ik kan het alleen maar aanraden. Ik heb ook meteen een foto gemaakt van het bord, waarbij ik dacht, dit moet de wereld in, zoiets moet je vertellen. Dat is echt voor mij een voorbeeld. Ja, maar het is wel interessant dat jij dat zegt, want zo vaak, als ik dan ook trainingen geef bijvoorbeeld, dan zeggen ook de deelnemers, maar dat kan ik toch niet doen of waarom zou ik dat überhaupt doen? Maar precies dat, de extra mijl gaan, dat wordt nooit vergeten. En jij vertelt het nu hier, het gaat nu ook de wereld in. Dat wordt nooit vergeten en je gaat vast nog een keer terug naar dat. Absoluut. Absoluut. Gewoon meedenken en ja, precies, de extra mijl gaan. En soms kan het heel eenvoudig zijn, hè? Het vraagt niet per se een enorme. Je hoeft nu niet, wat weet ik, van alles uit de kast te halen, hè? Maar meedenken, anders denken, misschien ook lekker anders zijn. Ja, precies. Je weet wel, dat zeg ik altijd graag, want door lekker anders te zijn val je nu eenmaal ook op. Tegenwoordig geloof ik, is dat al moeilijker. Hoe kom ik uit de massa? Er is zo veel dat hetzelfde aanbiedt. Er zijn zo veel, wat het ook is, of het winkels zijn, of het bakkerijen zijn, of het hotels zijn. Hoe ben je anders? Hoe val je op? En ik geloof dat je door lekker anders te zijn, natuurlijk ook authentiek te zijn, want het moet nu geen, hè, het moet niets geforceerds of iets dergelijks zijn, maar echt, ja, jezelf zijn en met passie en gewoon lekker anders. Ik geloof dat je daar wel komt. En dat vraagt natuurlijk ook moed van de medewerkers. Ja. Daar ben ik heel eerlijk over. En zoals jij net ook zegt, je moet je eigenlijk onderscheiden van de massa. En natuurlijk, als je met collega's bent en we doen allemaal hetzelfde, dat is veilig, dat is goed. Maar hij durfde het, is naar de winkel gelopen en heeft dat gekocht en dat vraagt ook moed, maar toch kan hij op zijn authentieke manier zoveel betekenen. Totaal. Geweldig, mooi verhaal. Dus ik heb voor mezelf, hè, want jij zegt moed, ik was vroeger een beetje een workaholic. Ik hield ook van mijn werk, ik ben geloof ik nog steeds een workaholic, maar misschien een beetje minder, ik weet het niet. Maar vroeger was ik wel iemand die heel veel werkte en toen dacht ik, ik wil graag interessant blijven, voor mezelf, maar ook voor anderen. En op de een of andere manier wil ik ook nog eens kijken dat ik iets anders ontdek. Toen zei ik, dat vraagt soms moed, uit je comfortzone te komen. En daarom, dat doe ik nu al 15 jaar, dat ik mezelf elk jaar 3 dingen als taak stel, om eens uit mijn comfortzone te komen. En elk jaar bedenk ik 3 dingen die lekker anders zijn, die ik altijd al eens had willen doen, het hoeft nu niet alleen maar zwaar en moeilijk te zijn, maar soms kan het ook uitdagend zijn, maar gewoon iets wat nieuw is. Onder andere, ik ben bijvoorbeeld totaal niet sportief en heb op een gegeven moment besloten, ik doe een keer een triathlon. Mijn man had me erover verteld en op de een of andere manier kwam het in mijn hoofd op, dat kan ik vast helemaal niet, maar dat maakt niet uit, dat kun je leren. En inderdaad, ik kon niet goed zwemmen, ik heb zwemles genomen, ik kon dus ook buiten fietsen niet zo goed, omdat ik als kind een ernstig ongeluk had gehad en daarom was fietsen eigenlijk niets voor mij, ben ik eerst indoor gaan fietsen, om conditie op te bouwen. Ja, en dan met mijn 1.50 een beetje, daar staan we voor ogen, hè? Dat vind ik zo mooi. Maar dan weet je ook, we komen niet echt snel ergens. Nee. Met de kleine stapjes die we zetten, maar goed, stap voor stap verder oefenen. Zo, ik heb een jaar lang getraind en toen werd de dag voordat de triathlon zou plaatsvinden, deze afgelast omdat de organisator met het geld was gevlucht. Ja. Heel erg. Zo, ik verdrietig. Het jaar daarna Corona. Het jaar daarna zijn we verhuisd. En ik had op de een of andere manier niet de energie. En vorig jaar heb ik tegen mijn man gezegd, ik word er niet jonger op, als het er nu niet van komt. En inderdaad, vorig jaar in mei ben ik dan in het diepe gesprongen. Wow. In de letterlijke zin van het woord, het was zo'n 14,5 graden en je mag pas vanaf 14 graden zo'n triathlon doen, dus watertemperatuur. Ja, ik ben als derde van achteren aangekomen, maakt niet uit, toen duurde het heel lang voordat ik het wetsuit uit had, toen ben ik op de fiets gegaan, de vrouw van de routepost wilde al weggaan, toen zei ik, ik moet nog een ronde, u moet nog blijven, ik nog de laatste ronde. Zo, toen gelopen, ik geloof dat ik als derde van achteren ben aangekomen, maakt ook niet uit. Het gaat er dan niet om jezelf met anderen te vergelijken. Vergelijken is sowieso, vergelijking is de dief van het geluk, maar echt te kijken, hoe kan ik nog eens iets nieuws van mezelf leren, hoe kan ik mezelf overwinnen, nieuwe facetten ontdekken? En daardoor wordt het spannend en daardoor kun je ook dingen vertellen of juist leren, bijna op een speelse manier, toch? Ja, hoe het is om eens die extra mijl te gaan of juist eens iets lekker anders te doen. En ook, hoe kan het werken, de vraag eens te stellen? Ja. Hé, fietsen is eigenlijk niks voor mij, lopen eigenlijk ook niet. Zwemmen kan ik ook niet goed. Maar toch denk ik niet, ik kan het niet, maar, hoe zou het kunnen werken? Geweldig. Ja, ik bezit dit groot denken. Ik weet niet of dat ook Nederlands is. Ja, ik denk het wel. Of dat iets te maken heeft met de grootte, zoals onze één meter vijftig. Die lopende anderhalve meter, die denkt dat hij alles kan. En dat denk ik inderdaad ook. En ik hou ervan om groot te denken. Ik vind het ook fijn om anderen aan te moedigen groot te denken, want klein, we hadden het er net ook over, toch, jij vindt dat ook prettig, toch, klein wordt het vaak vanzelf, kan het vanzelf worden, ja, maar om überhaupt eerst die aanpak te nemen. Ik vind dat eigenlijk een zeer gezonde instelling, want uiteindelijk wordt het anders een selffulfilling prophecy. Maar heel veel mensen bakken graag kleine broodjes. Daarom nodig ik iedereen uit om de kleine broodjes even te laten en met de grote te beginnen. Ja, precies en toch gaan we ook nog eens, we komen eens uit onze comfortzone en we kunnen groot denken, maar af en toe, heer, lopen we ook tegen een muur, maar dan staan we op of ik sta op en loop weer verder. We hebben het er net nog even kort over gehad. 27 keer ben je verhuisd. Ja. Dat is ook al een spannend verhaal. Vertel. Ja, dat werd me bijna in die video meegegeven. Met 3 jaar was de eerste verhuizing uiteindelijk vanuit Holland, de Nederlanden naar Duitsland naar Keulen en daarna heeft dat zich zo ontwikkeld in mijn leven en in mijn levensloop, omdat ik enerzijds geïnteresseerd was in het leren kennen van andere culturen en daarom mijn studie ook in 4 verschillende landen heb gedaan en de talen me interesseerden en ik het nuttige met het mooie wilde verbinden. Dacht, dan doe ik toch een studie in het buitenland, dus ook een beetje praktisch en pragmatisch gericht. En daarna was het zo, ik ben 40 jaar lang meer of minder alleen geweest en het heeft me de mogelijkheid gegeven om, wanneer er een interessante mogelijkheid zich beroepsmatig voordeed, die ook aan te nemen. En dat vond ik altijd erg prettig, dat vrij zijn, flexibel zijn, je daar misschien ook niet per se al aan conventies te binden, maar juist flexibel op te stellen. En dat vraagt natuurlijk ook steeds weer om je opnieuw te oriënteren en in te spelen en ik geloof dat dat maakt dat ik ook zo'n grote netwerker ben. Mijn moeder heeft me als kind al meegegeven, voordat het naar de studie ging, heeft ze gezegd, zoek een café of een restaurant uit waar je steeds weer naartoe gaat, zodat wanneer je dan binnenkomt, de mensen je bij naam begroeten, weten wat je wilt eten en als je als meisje, jong meisje ooit ergens zorgen over hebt of bang bent of wat dan ook, ga naar dat restaurant en dan ben je veilig. En dat is bijvoorbeeld iets wat ik me heb herinnerd. Ik vind vriendschappen iets heel, heel belangrijks in het leven, die hebben me altijd begeleid en ik ben ook altijd heel trouw gebleven aan mijn vrienden hier in Keulen. Ja. Ik organiseer eens per maand een meisjesavond, dus ook dat is iets waarvan ik zeg, vriendschappen, netwerken in het algemeen beschenkt je in het leven. Gesprekken, relaties, ook ons gesprek hier vandaag in de podcast. We hebben elkaar ook via zo'n netwerk leren kennen. Ik heb ook het digitale speeddaten in het leven geroepen tijdens Corona. Ik was op dat moment... Heb jij het opgericht? Ik heb het opgericht. Wow. Want ik was voorzitter van de Duits-Nederlandse Vereniging hier in Keulen en toen kwam Corona en we kwamen niet meer bij elkaar. En ik dacht, dat vind ik veel te jammer. Maar goed, toen hebben we een paar keer digitale bijeenkomsten met de DNG in Keulen geprobeerd, maar het werkte niet zo goed. We waren maar heel klein. Toen heb ik alle businessclubs en alle Duits-Nederlandse verenigingen gebeld en heb gezegd, het is Corona, dat vraagt wat van ons, flexibel op te stellen, willen we niet onze grenzen, onze clubgrenzen openen en iedereen toelaten en samen digitaal bij elkaar komen. En zo is het ontstaan en nu heeft het voor de vijfentwintigste keer plaatsgevonden. Wow. Digitaal en we hebben elkaar zelfs vorig jaar voor het eerst live ontmoet. Dit jaar willen we elkaar voor de tweede keer live ontmoeten. Dus we maken er ook nog een eventserie van. Wow, wow. Dat is toch cool, toch? Maar goed, dat is natuurlijk met de achtergrond van jou, dat je op zoveel plekken hebt gewoond en dat je zo toegankelijk bent geworden, dat is vanzelfsprekend, maar dat is ook een gave, of niet? Ik geloof dat dat iets is... Je krijgt immers ook veel geschonken in het leven en ik geloof dat het leven daardoor, hoe je het leeft, je daar ook zo vormt. En me bleef immers niets anders over dan te netwerken, als je 27 keer en meestal ook alleen verhuist. Nu pas kort geleden met mijn man, maar de meeste verhuizingen heb ik alleen gedaan en ja, het is spannend, het is mooi, het is, dus als je met een open blik door het leven gaat en dat is zowel beroepsmatig als privé, geloof ik, kan dat een geschenk zijn, dat je geweldige mensen ontmoet, zich ineens mogelijkheden voordoen, van beroepsmatige aard, samenwerkingen en mijn lijfspreuk is daarom ook, alleen ben je misschien sneller, samen kom je verder. En die spreuk leef ik en liefheb ik en heb ik in mijn werk ook altijd toegepast, om samen meer te bereiken. Ik geloof dat wie anderen helpt succesvol te zijn, zelf succesvol is. En daarom, die blik met en voor elkaar vind ik iets heel belangrijks, juist in de tijd van vandaag, waar veel met AI gedaan wordt, geloof ik dat het menselijke en het samen nog steeds triomfeert. Ja, ja, het menselijke zeker. Natuurlijk kun je ook digitaal totaal goed menselijk zijn, maar ik geloof dat de relatie die je wederzijds hebt, dat ja, dat is iets unieks. Dat is prachtig. Lekker anders. Verschillen, Duitsland, Nederland. Kun je nog iets grappigs vertellen? Iets grappigs. Ja, dus wat misschien heel interessant is, is hoe we projecten aanpakken. De Duitser, die daar vaak een plan A, B, C en D heeft en alles van tevoren wil uitproberen en en dus niet uitproberen, maar uitdenken wil, wat zou er dan kunnen gebeuren? En dan de Nederlander, die daartegenover stelt, gewoon lekker te doen en te beginnen en soms al veel, veel verder te zijn wanneer de Duitser met het project begint. Dat is natuurlijk heel zwart-wit nu, toch. Er zijn immers ook heel veel verschillen, maar ik geloof dat dat toch een beetje in de mentaliteit zit, dat de Nederlander daar soms iets innovatiever aan dingen begint en gewoon doet, toch, zonder daar zo perfectionistisch in te zijn en ja, de Duitser daar misschien wat serieuzer aan de zaak begint. Of dat grappig is, weet ik nu niet zo goed, maar het kan grappig worden in de samenwerking. Ja, zeker. Kunnen namelijk de twee werelden op elkaar botsen? Ja, zeker. Ja, absoluut. En dan kan ook wel eens, omdat we natuurlijk altijd met bepaalde verwachtingen vooruitgaan. En als de een andere verwachting heeft of dan dan kan dat, want dat kan bijvoorbeeld bij het netwerken ook wel eens voor verwarring of verwarring zorgen. Heb jij daar ook wel eens iets meegemaakt tijdens de samenwerking met Duitsers, Nederlanders? Ja, dus ik geloof dat wat dan heel spannend is, is inderdaad misschien ook van tevoren al eens over te praten, wat je je eigenlijk voorstelt. En ik geloof dat de Duitser daar vaak al met een heel duidelijk beeld aan de zaak begint en de Nederlander, die heeft daar vaak nog helemaal geen idee precies en die zegt... Heeft weinig in de planning. En zich ook niet zo voorbereid. Dus bij het digitale speeddaten kan dat of bij het speeddaten in het algemeen of netwerken kan het wel eens voorkomen dat de een dus, ik zeg het nu maar zo, zich echt goed geïnformeerd heeft, toch, en onderzoek heeft gedaan, wie zit er dan of wie is er dan bij? En de Nederlander zegt, ja, kijk het gewoon eerst even aan, hè. En misschien ook begrip, ik geloof dat het leven daar toch om draait, hè, begrip voor elkaar hebben, open staan, hè, voor andere culturen, daar op ingaan. Ik heb een boek geschreven, dat heet Lekker Anders Netwerken, over netwerken gesproken. En ik wilde per se dat iemand heel bijzonders mee aan dat boek zou schrijven, namelijk Prins Konstantin. Oh, heeft hij dat gedaan? Want Prins Konstantin zet zich enorm in, hè, voor ja, startups, ook heel erg op het Duits-Nederlandse vlak. Hij heeft een geweldig bedrijf, dus wat hij doet als, hoe noem je zoiets, zo'n erepersoon, zeg ik maar. En ik ken hem niet en ik kende ook niemand in mijn netwerk die hem kende. Wat heb ik dus gedaan? Ik zag dat hij actief is op LinkedIn en toen heb ik hem aangeschreven en geschreven, zeer geachte Prins Konstantin, ik ben alle ja, hoe spreek je zo iemand aan? Ik schrijf aan mijn zevende boek en ik zou het geweldig vinden als u daaraan zou willen meewerken. Ik heb hier 3 vragen die ik u zou willen stellen, ik denk direct, dus meteen beginnen, hè, want anders zo. Ik heb hier 3 vragen. En toen heb ik dat verstuurd, het was op een zaterdagochtend en toen heb ik nog, hij weet toch niet wie ik ben, heb ik hem nog nagestuurd, trouwens, ik ben een zeer serieuze vrouw. Men kan mij vertrouwen en ja, zo, en dan nog zo'n LinkedIn-verzoek meegezonden, hè. Even later gaat het Pling op mijn telefoon en ik kijk en dan ben ik verbonden met Prins Konstantin. Oh, dan krijg ik kippenvel, of niet? Ja, kijk. Ik roep naar mijn man altijd, ik zeg, Andreas, Andreas, ik ben verbonden met de Prins. En hij zegt tegen mij, zoals met de Prins van Keulen, met de carnavalsprins of zo? Ik zeg, nee, met Prins Konstantin. Ja. En een halfuur later gaat het weer Kling, ik kijk op mijn telefoon, heeft hij mijn vragen beantwoord. Wow. En dat geloof ik ook met netwerken, hè, en we hebben daar al even over gesproken, je weet, mijn nevenuitspraak, naast dat als je samen iets doet is, het nee heb je, het ja kun je krijgen. Ik geloof dat het een heel Nederlands-beïnvloede zin is, dit open erop afgaan, proberen, wagen. Ik zou je heel veel verhalen kunnen vertellen, misschien nog één, omdat die zo mooi is ook op het gebied van retail, wat je je kunt permitteren. Ken je misschien de Nederlandse designer Addy van den Krommenacker. Crommenacker, ja? Ik zeg nu even voor de Duitsers die dat misschien niet kennen, een beetje zoals Karl Lagerfeld in die landen. Heel veel ook bruiloften en VIP's van het land uitrusten en het Koningshuis. En daar ben ik een keer binnengegaan, omdat ik een grote persconferentie had en ik wist niet wat ik aan moest trekken en we waren toevallig in Den Bosch en Addy van den Crommenacker kwam en ik zei tegen mijn man, laten we even kijken, misschien vind ik wel iets. En op dat moment was het net Rembrandt 400 jaar, groot feest en Addy had daar een bepaalde collectie voor gemaakt en ik zag daar die prachtige jurk met de Tuin der Lusten en zei tegen mijn man, dat zou zo'n echte Anno-jurk zijn. En dan ga ik even naar binnen en Addy was in de winkel, ik bedoel, dat moet je je eerst maar eens voorstellen. En toen heb ik gezegd, mag ik die jurk van de etalage even passen? En toen zegt hij, ja natuurlijk. En toen heeft hij nog zo mooi, heeft hij wat aan me gepeuterd met een riem of zo, hè, en nog een sjaal, nou ja. En toen zeg ik, ik heb nu een heel interessante vraag, zou u mij deze jurk willen uitlenen, want het was te duur voor mij op dat moment, hè, om te kopen. Ik zeg, zou u hem aan mij willen uitlenen? Ik heb volgende week in de Nederlandse Ambassade een grote persconferentie voor 100 journalisten, waar ik de avond begeleid en uw mooie jurk graag zou willen dragen, hè? Het nee heb je, het ja kun je krijgen. Hij kijkt me aan, hij loopt weg naar de kassa, daar stond nog zijn collega, hij praat met haar. Ik zeg tegen mijn man, oh God, hij gaat er niet in. Dan komt hij weer terug en dan zegt hij, het is goed. Als u de sjaal koopt voor 150 euro. Daar heb ik gezegd, die sjaal voor 150 euro koop ik heel graag. En heel hartelijk dank. En ik vond het zo geweldig. Wow. Dus ook daar nog eens over meerwaarde en gastvrijheid, maar ik bedoel, die man, die kende mij niet, hè? En ik bedoel nu, als er 100 journalisten staan, ja, ik had hem natuurlijk ook wel iets kunnen vertellen, en dan nog, wij Nederlanders zijn toch ook handelslieden, dan nog mij de sjaal natuurlijk meegeven, dat vond ik ook op gelijk niveau eerlijk gezegd. Maar, nu komt het spannende, ik had dan dinsdag dat ding om de avond te presenteren in de Nederlandse Ambassade. Hij had vrijdag een modeshow in Den Bosch, waar een model zeker minstens 30 centimeter groter dan ik, die jurk zou dragen in de grote kerk. En daar heeft hij mij dinsdags in Berlijn die jurk als het ware ter beschikking gesteld en mij vertrouwd dat ik hem per post terug zou sturen, zodat het model hem vrijdag zou kunnen dragen. Is dat niet geweldig? Ja. En dat is ook. En men verwacht ook, men durft heel vaak dat überhaupt niet te vragen, zeker van iemand waarbij je al een beetje het aanzien hebt en je vraagt het, maar het nee heb je, ja kun je krijgen. En ook, het heet Prins of het heet gewoon modeontwerper, hè, en zo zou ik je nu nog veel meer verhalen kunnen vertellen, doe ik nu niet vanwege de tijd, hè, maar ik zou ze je kunnen vertellen, ook van heel gewone, zeg ik maar, gewone mensen, ja, die inderdaad ja hebben gezegd en het leven is zo mooi als je al die ja's krijgt en je kunt ervan leven, je kunt het vertellen en je leert ook zelf ja te zeggen tegen anderen, omdat je zelf zoveel ja's krijgt. Ja en ook je durft het te vragen. Dat sowieso. Precies, want het heeft natuurlijk, als je een ja krijgt, heb je ook de bevestiging. Zo, een beetje euforie, ik heb het gehaald en iemand schenkt haar het vertrouwen. Absoluut. Hoe cool is dat en uiteindelijk, ik heb daar vanmorgen nog over gesproken, je kunt ook alleen maar zaken doen via vertrouwen. Ja. Als er geen verbinding is, als je alleen maar de klant ziet en je ziet eigenlijk lopende euro's, dan wordt het niet. Alleen via de menselijke relatie, of dat nu online is, digitaal, dat speelt eigenlijk helemaal geen rol. Ergens moet er vertrouwen zijn aan beide kanten en ik geloof ook sterk dat Addy van den Crommenacker jou het vertrouwen heeft gegeven, jij zult nooit het vertrouwen, schaden of ooit. Dat komt. Dat kennen we helemaal niet meer op en ik geloof ook dat vertrouwen schenken en vertrouwen krijgen is. En ja, dat is het mooie ook. Ik vind het ook heel positief dat we in een wereld leven waar dat ook, waar dat mogelijk is, maar voor mij mag het nog meer zijn. Ik geloof dat we nog meer met hartelijkheid, met passie, met vertrouwen, met elkaar, voor elkaar mogen leven zogezegd en ik geloof, in welk beroep ook, in welke branche ook, dat overtuigt. Ja en ook jezelf geven, gewoon ook eens uit je comfortzone stappen en ook eens zeggen, ja het gaat me vandaag niet goed of hey, kan ik mag ik je iets vragen, omdat en ik geloof ook, als we daar de menselijke relatie nog meer inbrengen, dan dan dan wordt de samenleving ook een beetje ja, het is niet zo dat de samenleving niet mooi is, absoluut, want ik heb een totaal geweldig leven, maar het zou voor zoveel mensen nog meer ja kunnen zijn. Ja, past goed bij je jurk met al die ja's, precies. Dat is ook wat ik graag leef, hè? Ik ben ook een pleitbezorger voor het thema hartelijkheid en natuurlijk is het zo, we huppelen niet 365 dagen per jaar alleen maar happy rond. Hoeft ook niet, of? Hoeft ook niet. Ik heb het meeste eerlijk gezegd geleerd, in het moment dat ik op de grond lag, tegen de muur was gelopen. Precies. Niet prettig, was geen plezier, ging me ook zeker niet goed daarbij. Maar er is een filosoof die zo mooi zegt, men leeft het leven voorwaarts, men begrijpt het achterwaarts, elke keer dat ik op de grond gevallen ben en mijn knieën had opengehaald, was niet prettig, was niet gelukkig, maar heb ik heel, heel veel geleerd, daarna dingen beter te doen. En er is altijd iets, daar ben ik van overtuigd, altijd, waarvoor men dankbaar kan zijn. En mijn man en ik, wij hebben het ritueel dat voordat we 's avonds gaan slapen, we elkaar altijd 3 dingen zeggen waarvoor we dankbaar zijn of die goed zijn gegaan. En als het soms alleen maar het weer is, ja nu op dit moment niet, maar goed, hè, het weer of lekker eten of een mooi gesprek of soms, als ik buiten aan het joggen ben en dan komt er iemand op me af die me ook toelacht, waarschijnlijk omdat ik er zo hopeloos uitzie, maar goed, en ik lach dan terug, dan denk ik, ja, ook dat kan soms gewoon een cadeau zijn, de kleine dingen waarderen. Ja, Anuk, ik ik zou nog een uur met je kunnen praten, want ja, we hebben al verbinding, relatie, want nog één vraag heb ik nog, want die vind ik ook nog heel interessant. Je bent met 3 jaar van Nederland naar Duitsland gekomen en toch voel ik bij jou echt, ik wil nu niet polariseren of generaliseren, al een Nederlands hart. Hoe heb je dat, hoe is dat, omdat je nog zo vaak naar Nederland bent gereden of omdat je het gewoon liefhebt of stroomt het gewoon in je bloed of wat is dat nu? Ja, ik geloof echt dat ik oranje bloed heb dat door mijn aderen stroomt. Dat geloof ik echt en ik weet het niet zeker. Soms is het zo, als je ergens geboren wordt, dat vormt je, dat neemt je mee en ik heb misschien ook een beetje gemerkt dat ik hier in Duitsland altijd lekker anders was. Mhm. En toen ik op een gegeven moment in Nederland woonde, merkte ik ook of ik lekker anders ben. Dus het is niet zo dat ik daar dan 100 procent thuisgekomen ben en zei, ja, ik ben alleen maar Nederlandse, ik ben gewoon de mix van allebei. Maar ik merk wel dat de Nederlanden mij gevormd heeft, mij ook qua werk gevormd heeft. Ik heb altijd in een Duits-Nederlandse context gewerkt en ik geloof dat dat, en ik hou ook van deze combinatie. Voor mij is het het allermooiste om hier in Duitsland een project te hebben dat met Nederland te maken heeft, of in Nederland actief te zijn en dan iets te mogen inbrengen. Ja, dat internationale, ook natuurlijk buiten onze grens, maar überhaupt dat open zijn is iets wat mij heel erg aanspreekt. En ik geloof dat deze combinatie, dat het altijd lekker anders is, niet alleen Duits of niet alleen Nederlands, maar internationaal, dat is wat mij gelukkig maakt. Ja. Maar dat kan ik volledig bevestigen. Heb ik ook zo, want we wonen al 17 jaar in Duitsland. Ik voel me ontzettend op mijn gemak. Ik heb me ook erg welkom gevoeld. Ik heb ook het gevoel dat zeker, ik woon dan in een dorp, dat ook dat elkaar helpen, dat dat nog meer is dan in Nederland. Dat maakt me zo ontzettend blij aan Duitsland. Anderzijds het vrije, de vrijheid hebben en ook de open mind, die zou ik ook nooit willen verliezen. Ja. Nee, dat vind ik zeker. Ja, lekker anders. Ik denk dat we daar ook, daar kunnen we wel mee afsluiten. Ik wilde nog even kort de 7, kun jij misschien nog even, heb jij een favorietsboek? Dat is Upgrade Yourself, omdat de titel ook een beetje uit het toerisme komt. We kennen het allemaal, we hebben een upgrade in het hotel, in het vliegtuig, toch? Dat is altijd het mooiste. Maar juist niet afhankelijk te zijn van anderen die ons een upgrade geven, maar het zelf te doen. En ook dat, denk ik, heeft niet alleen in de toerismesector zijn plek, maar overal te kijken hoe ik de geweldige versie van mezelf kan leven en mezelf zijn, meer zelfvertrouwen, misschien meer zichtbaarheid die tegenwoordig ook nodig is, meer netwerken, en daar gaat het boek Upgrade Yourself over. Geloof in jezelf. Geweldig en daar hebben we ook echt een mooie afsluiting, want we moeten ook aan onszelf denken en uiteindelijk, als we zoals net gesproken hebben groot denken, ja, klein maken kun je altijd nog. Absoluut. Dank je wel. Zeker voor het geweldige gesprek. Ik heb er ook heel veel plezier aan beleefd. De tijd is gevlogen. Ja. --- Dit transcript is vertaald vanuit het Duits.